Ik overwon mijn natuurlijke neiging tot luiheid dankzij een verzoek uit het Bonnefantenmuseum: een verhaal over Pieter Bruegel en de zeven hoofdzonden. Wat een imbroglio vormen die hoofdzonden toch: de ene leidt als vanzelf naar de andere. Hoe dan ook, ik vond een mooie gelegenheid om Bruegel in Venetië te laten verblijven, waar hij zijn hart kon ophalen aan noordelijke meesterwerken (van Bosch en Dürer) en met Titiaan kon praten over wandelen en schetsen in de bergen. En zoals we weten, de verbeelding van de meester luierde niet.

Van der Heyden naar Bruegel, Luiheid / Desidia, 1558. Rijksmuseum Amsterdam. http://hdl.handle.net/10934/RM0001.COLLECT.307895

Het officiële einde van de Tweede wereldoorlog wordt vandaag herdacht. Voor verzetsman Martial Van Schelle kwam de Duitse capitulatie te laat, hij was twee jaar eerder al vermoord in het kamp Breendonk. Maar door de haast waarmee de Duitse bezetter eind 1944 wegvluchtte, kon wel het dossier worden teruggevonden dat de nazi’s hadden aangelegd over al zijn bezittingen. En eindelijk vond men ook documenten die aantoonden dat de doden van Breendonk begraven waren op de Nationale Schietbaan in Brussel – voordien wisten de nabestaanden zelfs dat niet.

Nooit eerder vluchtte ik tijdens een openluchtconcert voor stortbui, donder, bliksem. Uit de Herentalse beiaard weerklonk intussen muziek van Astor Piazzola, Bizet, Fats Waller, Mozart en een speciaal voor Mol geschreven compositie van Peter Pieters. Ik hoopte maar dat de bliksem niet zou inslaan in de toren, of in de bloeiende kastanjeboom. Je wilt per slot van rekening niet dat de overdracht van een stadsbeiaardierschap gepaard gaat met rampen en ongelukken. Maar hoe helder en fris bleef de beiaard klinken!

Op 1 mei wordt het kapelletje versierd. Ik hannes met linten, punaises, crêpepapier. Buren komen langs voor een praatje. Wanneer ik mijn werk overschouw, zie ik hem plotseling: de slak die denkt, Hoog de harten!