Rozenregen

Kus-VP.qxd
De eerste rozen van mijn klimmende Gloire de Dijon zijn uiteen gegeseld door de regen, de binnenplaats ligt bezaaid met afgerukte bloemblaadjes.
Dit gedicht van Gonda Lesaffer herinnert me eraan dat de echte rozentijd nog moet beginnen.

Coloma

Voor jou een witte roos, de Belle de Crécy,
of verkies je de welriekende Prima Ballerina,
de zalmroze Kalinka, de gele Gloria Dei,
de rode Sarabande, de Reine Victoria voor de herfst?
Voor je terras de klimmende Albertine,
de wilde Masquerade, de stralende Lili Marleen,
de Rosa Rubrifolia uit China?

Hoed je voor de Rosa Spinosissima.

 

Gonda Lesaffer, Het jaar van de kus, Leuven, 2016, p. 45

Bruegel en Timmermans

17cockai
Pieter Bruegel, Luilekkerland, 1567, Alte Pinakothek , München

De intussen gebruikelijke manier waarop in Bruegels land naar Bruegel werd gekeken, wekte Paul Van Ostaijens ergernis. Aan de Bruegelviering van 1924 bewaarde hij wrange herinneringen:  “Men doorkruiste de straten van Brussel in versleten plunjes uit de arme garderobe van een theaterkostumiertje en daarna is er een banket geweest: daar prijkte op elke langtafel ter ere van de gevierde en om in zijn sfeer te blijven – waarachtig, het is geen fantasie van mij – een kalfskop! Tot meerdere eer en glorie! Neen, dit is niet alles. De feestredenaars, die de hulderede moesten afsteken meenden niet voortreffeliker te kunnen handelen dan door in brussels jargon, geen dialekt, maar een afschuwelijk verbalemonden van ons nederlands  – naast Rembrandt de meest vergeestelikte onder alle nederlandse schilders voor te stellen.” Ach, de zogenaamde kenners gooiden gemakzuchtig alles op een hoop. “Voor hen die Bruegel en Pallieter – God betere ‘t – in één adem noemen, moge toch eens daarop gewezen worden dat zij twee volstrekt verscheiden werelden superposeren. Bruegel neemt geen deel aan de boerenvreugde, aan de voorgestelde boertigheid. Timmermans integendeel bestaat alleen door een steeds opnieuw betuigde deelname, in het tempo van een climax in deze deelname. Bruegel hoort zelf niet thuis in zijn schilderijen. Timmermans staat midden in de handel van zijn Pallieter. Breugel eet niet mee van de rijstevlaaien, maar Timmermans doet waarachtig zijn uiterste best door overdreven meezwelgen zich populair te maken. [….]  Onder al de Vlaamse kunstenaars is juist de lukrake genieter Timmermans, degene die het allerverst van Breugel is verwijderd.”

L. Huet, Pieter Bruegel. De biografie, hoofdstuk 8

 

Je suis en terrasse

leuven-gambrinus

Het mooie aan volwassen zijn is, denk ik, dat je sneller vertelt wat je zoal denkt. Aan een goede vriendin, op een terras. Dat is niet moeilijk of dramatisch, je kunt het en je doet het. En misschien is dat ook de reden waarom je leeft? Wat denken we echt over het leven, het lichaam, de geest, verdriet, humor en geluk? Zijn vrouwen voorbestemd om moeder te worden of niet? Moeten we van geslacht veranderen wanneer ons lichaam ons benauwt of is het de moeite niet waard? Want ons lichaam, laat ons eerlijk zijn, zal ons altijd benauwen. En daarna kunnen we lachen om Dinantse koek, Australische politici die geboren werden uit inteelt met een tomatenplant (dixit Johnny Depp), de heerlijke kapitein Jack Sparrow en de lieflijke poedel (het meest onderschatte hondenras) aan de tafel naast de onze. Mensen wandelen in de zonneschijn voorbij en wij drinken tomatensap en witte wijn, dat is genoeg.

Monello & Jeanne

kippenMijn vader kon de eenzaamheid van de aangewaaide haan niet langer aanzien en kocht een kip. “Nu maar hopen dat het liefde op het eerste gezicht is. Als ze maar niet denkt: Ja maar gij niet, hé vriend…” – “Ik denk dat kippen zoiets minder rap denken dan vrouwen,” opperde ik.

En inderdaad. Sinds kort eet ik alle dagen een eitje. Dankzij Jeanne, de elegante kip die zo heerlijk als een kip zonder kop kan rondhollen.

Omslag

Pieter BruegelEen gesprek in Interne Keuken maakt het ook voor mij tastbaarder. De dag nadert dat ik het echte boek in mijn handen zal kunnen houden. Op 27 mei, zo belooft de uitgeverij, zal het in de winkels liggen. Net als Rubens en Rockox gehuld in een grafische cover, ontworpen door Dooreman. Met dat mooie blauw als bonus. Denkt u dat Bruegel hier een zelfportret maakte? Ha, dan biedt de tekst een verrassing.

Hanae Mori

hanae mori

Soms wil je gewoon naar mooie jurken kijken. Ik geef toe, het is een bezigheid die ik niet snel beu word. En Hanae Mori is bij ons misschien te weinig bekend. Een heerlijk ontwerp van omstreeks de tijd dat mijn moeder me ter wereld bracht. Zelfs nog te koop, hier, bij Shrimpton Couture, een filiaal van de hemel.