Alice

Manu_Van_Der_Aa_Brieven_van_Alice_Nahon

“De menschen denken mij ’n bleek, triestig meisje, dat heur genoegen schept in ’t ontvangen van ellenlange Jeremiaden van brieven en heel den dag ligt te kniezen en te weenen.”

Ik lees ze met plezier, de brieven van Alice Nahon die Manu Van der Aa in eigen beheer (!) aan ons heeft bezorgd. Wat kon díe vrouw flemen, denk ik dikwijls, met stomheid geslagen. Maar wat kon ze ook schrijven. “Mijn ziel ligt overhoop zoals de koffer met niet beantwoorde brieven,” daar valt niets aan te verbeteren. “Ik voel mij hier alleen gelijk een luis op een kletskop”, daarvan kreeg ik dan weer de slappe lach.

Dat Nahon de fotogeniekste Vlaamse schrijfster ooit was, doet ook nergens afbreuk aan. Kijk, de jas die ze hieronder draagt, die kun je toch meteen aantrekken?

Digital StillCamera

Opengeslagen

fra-angelico.-noli-me-tangere-detail1
Fra Angelico, Hou me niet vast, Klooster van San Marco, Firenze

Er lag een geïllustreerde Bijbel opengeslagen in de Sint-Antoniuskapel van Achtel en zo dacht ik voor het eerst in jaren weer eens echt na over de schilder Fra Angelico. Een kunstenaar die zo beroemd is of was dat je geneigd bent hem te vergeten.

Meester in situ

X046749
Onbekende meester, Taferelen uit leven van de H. Jozef, Sint-Katharinakerk Hoogstraten (foto KIK-IRPA)

Dankzij Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen ontdekte ik onlangs een topstuk in mijn geboortestreek. “Taferelen uit het leven van de H. Jozef” hangt zomaar in de Sint-Katharinakerk van Hoogstraten. Nooit eerder op gelet. Zo gaat dat wel vaker.

“Het paneeltje bevindt zich in een kapel van de rechterzijbeuk. Aan de overzijde van de kerk stond van oudsher een paneel opgesteld met de uitbeelding van de Zeven smarten van Maria. Jozef en Maria, eeuwenlang van aangezicht tot aangezicht tegenover elkaar. Ik ben de onbekende meester uit de school van de Meester van Flémalle wel dankbaar. Zijn doordachte weergave van taferelen uit Jozefs leven herinnert je eraan wat voor soort man Jozef eigenlijk was. Een man die geen eremoord pleegde op een vrouw die in opspraak kwam. Een man die niet beschuldigd zou worden in MeToo-campagnes. Een vluchteling. Een zorgzame man. Heden ten dage zou je hem ook gewoon de patroonheilige van de nieuw samengestelde gezinnen kunnen noemen.”

De rest is te lezen in het februarinummer van OKV.

Dierbare doodvriezende dakloze

“Kende u de kolonies, dierbare dakloze? In dat geval leeft u allang op straat, met zolen van wind, zoals de dichter Rimbaud dat noemde. Misschien zwerft u soms nog wel die richting uit, om uw vroegere verblijf terug te zien. Het is allemaal fris opgeknapt. Het is zelfs toeristisch geworden. Al die mooie bossen en negentiende-eeuwse infrastructuur. De boerderij waar u de koeien en varkens verzorgde en sigaretjes rolde, is nu een bezoekerscentrum geworden. Mooi ingericht, met een mooi restaurant. Mensen met dure fietsen komen er verpozen.”

Voor Rekto:verso schreef ik een brief aan een dakloze. Lees het hele epistel hier.

Afgeleefde muze

Embed from Getty Images

 

“Zij betrad de armelijke schuilplaats van zijn afgeleefde muze, waar het rook naar beschimmelde boeken. Op de gepleisterde muren waren vochtige plekken. De gebroken ruiten van de bevroren vensters waren vervangen door lappen. Op een scheve, met inkt bemorste schrijftafel lagen ganzenpennen en  flarden papier, waarop wellicht de eerste ontwerpen voor gedichten stonden.”

Een mooi boek, die historische roman van Dmitri Merezjkovski over Leonardo da Vinci. Zoals wel meer romans van dichters is het voornamelijk een opeenvolging van glasheldere tableaux vivants, geschraagd door een diep filosofisch idee. En berustend op uitmuntende historische studie en inlevingsvermogen. Merezjkovsi’s  beschrijving van de Milanese hofdichter Bernardo Bellincioni vond vandaag weerklank bij me.

Niet te geloven dat deze roman uit het jaar 1900 stamt. En het tweede deel is van een trilogie. Was ik uitgever, ik zou niet aarzelen.