Een film zien met niets dan subliem acteurswerk, dat is een ervaring. Ik stelde vast dat ik mijn blik geen seconde kon afwenden van Brendan Fraser – geen oogopslag, geen miniem handgebaar wilde ik missen. Maar ook Hong Chau als zijn verpleegster en vriendin Liz, Sadie Sink als zijn dochter Ellie, Samantha Morton als zijn ex-vrouw Mary en Ty Simpkins als de vrome Thomas hielden me in de ban.

Een heel mooie film over een stervende vader die probeert om alles goed te maken met zijn dochter. Moby Dick van Herman Melville zwemt doorheen het hele verhaal. Ja, wat kun je zeggen, behalve, ik was er niet goed van.

The Whale, Darren Aronofsky, 2022

Oxomoron van Els Nouwen ligt in golvend middaglicht op tafel. De tentoonstelling met Nouwens geraffineerde werk loopt in Museum M (Leuven) tot november van dit jaar. Ik zou zeggen, ga ze meermaals bezoeken, want in een keer ben je niet uitgekeken op deze onderzoekende, virtuoze schilderijen, op doek, koperplaat en papier. Voor de catalogus schreef ik een kort essay over het werk op koperplaat: ‘Weerglans, verfhuid’.

En dat reeënpootje? Die taxidermie herken ik uit mijn kinderjaren.

Wat een verrassing. Op de Nederlandse website Sportgeschiedenis.nl, werd op 28 februari ll. de honderdveertigste verjaardag van Victor Boin herdacht. Boin was een van die wereldberoemde Belgische atleten die haast niemand meer kent. Hij legde als eerste mens ooit de Olympische eed af, tijdens de Olympische Spelen in Antwerpen in 1920, en won daar als vierendertigjarige een zilveren medaille, als lid van het schermteam. Op een vroegere Olympiade won hij ook al zilver als schermer én als lid van het waterpoloteam. De website noemt hem zonder aarzelen de meest veelzijdige Olympiër ooit.

Dat doet mij plezier, want Boin was een goede vriend van Martial Van Schelle, over wie ik een boek schrijf. En ooit ontmoette ik in Brussel Boins kleinzoon Roger, die als kind Van Schelle nog ontmoet had. De hal van zijn appartement werd ingenomen door een levensgroot portret van zijn grootvader in schermtenue. Zoals Boin draagt op deze foto van zijn eedaflegging in 1920, bewaard in het Sportimonium.

(Foto: Sportimonium via Europeana)

De locatie was een stijlvolle herenzaak aan de Vrijheid, maar het voelde aan als een vrolijk gesprek in een boomhut. Nu te beluisteren, uw dienares op een Kempense praatstoel, in aflevering 49 van Proper Geknipt, https://open.spotify.com/episode/1qMYEaPeuXGk7cLtN9uOBj?si=uKO2uGTMTJqcwSmnrHi68w.

Morgen om 10 u. vertel ik de omwonenden van Weerbots meer over wat, hoe, wanneer en vooral: waarom.

Wees welkom, in de bibliotheek van Merksplas.

Het laatste weekeinde van oktober, zoveel jaren lang de vaste datum voor de oldtimerbeurzen die mijn vader organiseerde in Hoogstraten. Ik mis de opwinding, de feestelijke sfeer, het onbekommerde plezier in mooie wagens.

(Foto’s Jan Grieten 2007)

We laten het papieren scheepje te water in boekhandel Boekarest in Leuven op 28 oktober.

Hier een nuttige schakel: https://www.eventbrite.be/e/boekvoorstelling-weerbots-van-leen-huet-tickets-1784110806449?aff=oddtdtcreator

Een bezoek aan het archief leverde op de valreep nog een puzzelstukje op. En bij de wandeling over de Vrijheid achteraf zag ik plotseling florale beeldhouwwerken, creaties van het festival ‘Hoogstraten in groenten en bloemen’.

De laatste zetproef is nagekeken. Een punt toevoegen, een spatie verwijderen, tevreden vaststellen dat de redactrice de bibliografie grondig heeft bestudeerd en bij elk boek de naam van de uitgeverij heeft toegevoegd. Zelf ook nog de Bergense uitgevers Marguillier & Lamir opduikelen uit een ver verleden.

Weldra wordt het papieren scheepje dan te water gelaten.

Al doende vind je een kookboekje terug, geschreven door je oudtante en begonnen op de huishoudschool in november 1919. Spijskaart voor 12 personen. Witte koolsoep – Oorlogsfricadellen – Gestoofde peeën – Madeleines. ‘Verzorgd!’, noteerde de lerares erbij, en dat lijkt me wel het minste wat je kunt zeggen.

De eerste wereldoorlog was nog maar een jaar voorbij en oorlogsfricadellen bestonden dus niet uit vlees, maar uit een mengeling van bonen, rijst en bouillon. Ik houd het boekje zorgvuldig bij, hopend dat die oorlogsrecepten niet opnieuw van pas gaan komen.

En ik blader in een fotoalbum terug naar de foto van de oudtante als jong meisje, foto die me als kind al aansprak.