In een van zijn columns in De Standaard (kunnen we daar binnenkort ook eens een column van Di Rupo lezen?) omschreef Bart De Wever burgers die aan België gehecht zijn als naïef, ouderwets en hoogstwaarschijnlijk slecht opgeleid. Die opmerking kan ik in mijn zak steken, en dat doe ik ook. Na zijn mededeling dat er in België een langdurig schoolverlatersprofitariaat bestaat van ruim vijfhonderd mensen, lijkt het masker gevallen te zijn: de geestige politicus met zijn mooie Latijnse citaten heeft zichzelf herleid tot een megafoon van de haviken in het bedrijfsleven. Misschien is er ook nog een manier te vinden waarop dat vijfhonderdkoppige profitariaat verantwoordelijk kan worden gesteld voor de bankencrisis, en al de financiële gevolgen die wij daarvan zullen dragen? Worden de Vijfhonderd Schoolverlaters wellicht een even beladen historisch begrip als de Zeshonderd Franchimontezen? En wat te denken van een politicus die ‘de hardwerkende Vlamingen’ voorstelt als wezens die baden in een sfeer van bedrijfswagens, aandelen en door de overheid gefinancierde huishoudhulp? Hij noemt deze groep retorisch de midddenklasse, mij dunkt dat hij spreekt over een heel wat kleiner maatschappelijk segment. Moeten we het dan bijvoorbeeld ook niet eens hebben over de angstwekkend lage pensioenen voor kleine zelfstandigen, naar mijn aanvoelen een bevolkingsdeel dat de economie echt draaiende houdt? Gelukkig kan ik even naar het buitenland om dit alles te laten bezinken. Ik zal er met plezier ’s avonds wat lezen over Vlaamse geschiedenis bij de Henegouwer Jean Froissart, en op tijd terugkomen voor de nationale feestdag.