Perspectief

images (1)
Francis Fukuyama

Ik lees het veelbesproken boek van Francis Fukuyama, Het einde van de Geschiedenis uit 1992. En wat staat daar op bladzijde 328?

“Het is redelijk om je af te vragen of alle mensen zullen geloven dat de strijd en offers die mogelijk zijn in een zelfgenoegzame en voorspoedige liberale democratie volstaan om het hoogste in een mens wakker te roepen. Want zijn er geen reservoirs van idealisme die niet uitgeput kunnen worden – ja, die zelfs niet aangeboord worden – als men een vastgoedontwikkelaar wordt zoals Donald Trump, of een bergbeklimmer zoals Reinhold Meissner, of een politicus zoals George Bush? Hoewel het in vele opzichten moeilijk is om deze individuen te zijn, en hoewel zij veel erkenning genieten, zijn hun levens niet de moeilijkste en de doelen die zij dienen zijn niet de belangrijkste en rechtvaardigste. En zolang ze dat niet zijn, zal de horizon van menselijke mogelijkheden die zij aflijnen niet volstaan voor de meest thymotische (trotse? zelfbewuste?) temperamenten.”

Kijk eens aan. Heeft Donald Trump dit gelezen en besloot hij alvast naar iets hogers te streven dan naar het loutere statuut van vastgoedontwikkelaar? Ook al was dat hogere dan slechts het statuut van politicus? In 2017 weten we al meer, maar nog lang niet voldoende.

In elk geval, ik vind het boeiend om eens iets van een pure hedendaagse Hegeliaan te lezen, ik wist niet eens dat er nog zulke Hegelianen bestonden. Vrijdag heb ik het in het Letterenhuis over het belang van non-fictie. Het non-fictieboek van Francis Fukuyama heeft alvast invloed uitgeoefend op de recente geschiedenis.

sed lex

cover-brochure-MHS2017-209x305
Palmzondag morgen, en het verhaal van die hele Palmzondag is een voorbeeld als een ander van de onrechtvaardigheid van de wereld. Een goed ogenblik dus om te spreken over Een zucht van verlichting, de creatie van Willem Ceuleers en Ensemble Utopia ter gelegenheid van het festival Op.Recht.Mechelen. Vanaf 11 uur in CC Mechelen, Minderbroedersgang 5. Wees welkom.

Een fragment uit mijn libretto:

Zij zijn als wij en wij zijn als zij.

Vrienden, deze stad, een partituur van torens,
ligt in haar muren als een heilige in zijn schrijn,
onder een uitspansel van aquamarijn,
Zoals onze geroemde verluchters die schilderen
met duur pigment. Het is zomer,
in een al bij al behoorlijk jaar des Heren,
Vijftienhonderd zeven vijftig.
Natuurlijk is het ergens oorlog,
het is altijd oorlog in de zomer;
maar niet dichtbij, en onze veeltalige diplomaten
doen fezelend hun vredeswerk.

Zij zijn als wij en wij zijn als zij.

’s Avonds bij kaarslicht schittert in sommige huizen
Gouddraad in de tapijten, die vertellen van Hercules en Scipio,
En fruit en kaas sieren de tafels waaraan heren discussiëren
Over Erasmus en Luther terwijl, op een buffet het zilver glanst,
Meer als symbool dan als brute valuta.

Zij zijn als wij en wij zijn als zij.

Over

lente20174
Deze bloei zal al bijna voorbij zijn, nu. Ik verheug me op nieuw moois, wanneer ik voor Pasen naar huis ga.

Intussen lees ik langzaam in de wonderlijke bundel Saisons van een dichter die gelukkig voor ons ook Belg is: François Jacqmin.

Ce qu’il y a à dire du printemps,
le printemps le dit.

lente20176

Nimflicht

Ik loop vast weer achter, ik ontdek nu pas dat de New Yorkse toverdozenmaker Joseph Cornell ook films heeft gedraaid. Te bekijken op Youtube, voor een rustgevende en ontroerende ervaring. Zestig jaar oud intussen. En dan is er nog Angel. Ook te beleven op hetzelfde kanaal.

Zon

lente17

lente174DSC_0377Het hartverscheurende moment van de lente: wanneer de krentenstruiken bloesemen in de ouderlijke tuin. Een paar dagen lang. En voorts zijn er de keizerskronen, en de tulpen, en de vertrouwde roze stormvlaag.

lente172

Nu is het wachten op de meidoorn.