Mijn buurman gaf me een boek cadeau (en pepers uit zijn serre). Al bladerend leerde ik dat de kunstenaarsmissen in de Carolus Borromeuskerk gesticht zijn in het vreselijkste oorlogsjaar, 1943.
‘Drie lange, slopende oorlogsjaren teisteren het land en scheppen een atmosfeer zonder uitkomst.
Menigmaal vraagt men zich af “Hoe lang nog?” en “Waarom?” en intussen triomfeert het oorlogsmonster en zaait vertwijfeling en moedeloosheid.
De ideeën zijn verward, de opinies uiteenlopend en een ongekend wantrouwen beïnvloedt de massa.
Toch zijn er enkele onaantastbaar gebleven geesten die, niet meegesleept door de Chaos, stand houden en beproeven te redden wat nog niet gans verloren ging, die willen bundelen wat nog gaaf bleef, en uit dit weinige een nieuw en rein enthousiasme scheppen.’
Met andere woorden: de meer dan negentig jaar oude Maria Elisabeth Belpaire nam het initiatief om in de Carolus Borromeuskerk alle kunstenaars, gelovig of niet, te laten inspireren en bemoedigen door de hoogste kunstvorm, muziek.
Op Pinksteren 1943 – 13 juni – vierde men de eerste Artistenmis, voor een handvol aanwezigen.
Verzetsman Martial Van Schelle lag toen al drie maanden in een anoniem graf – door de nazi’s vermoord te Breendonk. Maar toch doet het goed om te weten dat er in de diepste donkerte van de oorlog al stappen werden gezet richting vrede, hoop, schoonheid.
