Misschien wordt men kunsthistoricus om overal plezier te kunnen beleven? Nooit heeft mijn neus richting oosten gestaan, maar nauwelijks stapte ik uit in Würzburg of ik was verkocht: wijngaarden, rococo, Tiepolo en verse rozen op het bescheiden graf van troubadour Walther von der Vogelweide, wat kan men zich eigenlijk meer wensen?
Leen Huet 
Misschien? Misschien? ….. Zeer zeker is kunstgeschiedenis een onuitputtelijke bron van plezier!! (maar toch ook soms van melancholie, des avonds, wanneer men slapen gaat).
Sta me voorts toe mijn verbazing (èn plezier) uit te drukken over het feit dat een zelfverklaarde Luddiet ook op verplaatsing haar bloglezers nog met een bericht verblijdt
En toen viel de verbinding in het hotel uit, en bleek de idee om een laptop mee te slepen naar een internetcafé te omslachtig. In plaats van internetcafés dan maar barokke kerkjes en prinsbisschoppelijke residenties en Weinstuben bezocht 🙂