Dierbare Alain-Fournier,

Alain-Fournier

“Vorige week kocht ik in een opwelling uw Le Grand Meaulnes bij boekhandel Corman in Oostende. Ik ben nu immers volwassen: als ik zin heb in een boek, dan koop ik het verdorie. En een opwelling, zo heb ik geleerd, is niets anders dan een teken dat de tijd rijp is.

Ja, rijp. De eerste bladzijden, de eerste hoofdstukken voerden me naar een andere wereld. Een dorpsschool in het midden van Frankrijk. Een echtpaar van onderwijzers. De moeder, die een hoed uit de stad bestelt en die vervolgens aanpast aan haar eigen smaak. ‘Onze winterse zondagen verliepen dikwijls op deze manier. Mijn vader wandelde ’s morgens vroeg al naar de een of andere mistige vijver, om er op snoek te vissen in een bootje; en mijn moeder trok zich terug in haar donkere slaapkamer om enkele nederige outfits te verstellen. Ze sloot zich af uit angst dat een van haar vriendinnen, even arm als zij en even trots, haar op die bezigheid zou betrappen.’

De klassen, de speelplaats, het winterslijk, de klompen van de leerlingen, de smidse vlakbij. En een zeldzaam geworden combinatie: de rust en de intensiteit van alle gewaarwordingen. ”

Voor Rekto:verso schreef ik over een boek uit mijn schooltijd, en wat het nu met me doet.

2 gedachtes over “Dierbare Alain-Fournier,

  1. Wat een mooie,peinzende brief, vanuit het ene tijdperk naar het andere.

    Al lezend, roept je brief een groot verlangen op naar “rust en intensiteit van […] gewaarwordingen” Want inderdaad; “Hoe verrukkelijk is dat tweespan voor een lezer in een tijdperk van oppervlakkigheid zo weids als de aardkorst en immer sudderende en jeukende hysterie”

    Met als resultaat dat ik hier nu zit te kijken naar een oude pocket uit mijn boekenkast. Op de cover een grijs-groen-blauwig aquarel van een herfstig landschap. Lang geleden tijdens een zomervakantie beginnen te lezen, maar blijkbaar nooit verder dan pagina 58 geraakt (zo verraadt het bladwijzer-papiertje). Misschien past het boek wel beter bij een mistige november-maand.

    1. Naarmate ik verder las, werd ik wel geschokt, moet ik toegeven. Het derde deel is zonder meer wreed. Maar ik vond het de moeite van herlezen waard, en leerde ook wat bij over de zaken die mijn tienerbrein onthield en vergat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s