Ferragosto

Rubens, Tenhemelopneming van Maria, kathedraal, Antwerpen.

Per aspera ad astra, door het lijden naar de vreugde. Die boodschap is feestelijk duidelijk in het tafereel dat Rubens meer dan tien jaar later penseelde voor het hoogaltaar van de kathedraal zelf. Maria wordt ten hemel opgenomen en verlaat deze wereld, dat zie je, blij, opgelucht en vol verwachting. Engelen dragen haar, in een uitbarsting van lichte kleuren: wit, roze, azuur, goudgeel. Barok? Nee, rococo.”

Zo schreef ik acht jaar geleden in Mijn België. Later las ik dat de glimlachende vrouw in de rode jurk een portret zou kunnen zijn van Isabella Brant, die stierf aan de pest toen Rubens het schilderij voltooide. Haar aanwezigheid geeft me sindsdien te denken. En omdat 15 augustus in de provincie Antwerpen nog steeds moederdag is, reis ik naar het noorden om met mijn moeder op het terras te zitten. Het zal zijn alsof we daar zitten om samen naar het spektakel van de wereld te kijken. Syrië, Iran/Israël, de Amerikaanse presidentsverkiezingen – we kunnen er niets aan veranderen.

(Vierhonderdste bericht.)

6 gedachtes over “Ferragosto

    1. Ook de fashion sense vaart er wel bij, bij dat schilderij. Prachtige kleuren van de gewaden, toch geen schril effect. 🙂 Hier op aarde was het een goede dag om in het gras onder de appelboom te liggen.

  1. Soms vraag ik me af wat we meer kunnen doen dan vanop het terras naar de wereld kijken…misschien zouden meer mensen in het gras onder een appelboom moeten liggen en figuren trachten te herkennen in de wolken. Het zou de wereld mooier maken.

    1. In verre landen kunnen we inderdaad niet veel concreets doen; zelfs dichterbij huis kan moedeloosheid soms de kop opsteken (zoals onlangs, toen ik de verminkte bedelaars in de Brusselse Nieuwstraat zag), maar daar bestaat ten minste de mogelijkheid dat je met wat omzichtigheid een manier zou kunnen bedenken om een situatie te verbeteren. Tja, ik lees al mijn hele leven krantencommentaren over wat er mis is met de Amerikaanse president of wat onze morele plicht is in land X of Y, maar die teksten doen me steeds meer denken aan kinderen die tijdens de poppenkastvoorstelling ‘Pas op! Achter je!’ roepen.

  2. Dit wordt een somber bericht voor het in essentie vrolijke Ferragosto en Moederdag. Ik volg op Twitter de journalist Harald Doornbos, die rechtstreeks op twitter verslag uitbrengt van zijn ervaringen in de oorlog in Syrië. zo waren er deze morgen een serie hartverscheurende berichten, rechtstreeks van tijdens een bombardement op een onbekend dorp in het hart van Syrië, tussen Hama en Aleppo. Het trauma van de oorlog, de angst en de ellende, samen met foto’s van gestresseerde kinderen in een schuilkelder, de zoektocht na het bombardement naar de doden en gewonden, komen dan wel zeer nabij, in je hand, op het scherm van je smartphone. Maar wat kun je meer doen dan een virtuele verbondenheid voelen ? De hulpeloosheid stijgt. De krantencommentaren waarvan je spreekt, ken ik ook, en versterken het gevoel van cynisme, moedeloosheid en zwartgalligheid, evenals deze van de professionele cassandra’s.

    1. Dit is eigenlijk amper te vatten, het contrast tussen het eigen dagelijks leven en de gruwel ver weg die toch door media heel dichtbij wordt gebracht. Er is veel geestelijke soepelheid nodig om daarbij de bron van het medeleven niet te laten opdrogen. Pasklare oplossingen zijn er niet. Alertheid, maar soms ook inkeer, uit een soort mentale zelfbescherming. In de jaren dertig spoedden jonge idealisten uit heel Europa zich naar Spanje om mee te vechten in de burgeroorlog – ik kan zelfs niet beoordelen of dat goed was of niet …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s