Tranen

Rogier Van der weyden, Kruisafneming (detail), Madrid, Prado.

De jonge militair Chateaubriand waakt bij een collega-officier die door zenuwziekte is getroffen. “Wanneer de zieke weemoedig werd, opende hij een paraplu, in de overtuiging zich daarmee tegen zijn tranen te beschutten; als dit middel werkelijk hielp tegen verdriet, zou men een standbeeld moeten oprichten voor de ontdekker.”

4 gedachtes over “Tranen

    1. Ik heb lang geweifeld tussen dit detail van Maria Cleophas of de mannelijke tranen van Johannes. Je zou denken dat er een hemel moet bestaan, zodat Van der Weyden daar naartoe kan, om wat hij nagelaten heeft.

  1. ja, qua empathie en expressie is hij onovertroffen. Aangrijpende ‘meditaties’ met een verstild pathos, wars van spektakel of melig sentiment. Is er eigenlijk een Italiaan in dat zelfde contemplatieve-expressieve register? (Misschien Bellini? hoe verschillend ook)

    1. Daar vraag je wat – ik ga hierover dubben. Raar genoeg denk ik opeens aan een Moeder van Smarten van Bronzino, een kunstenaar van wie niemand contemplatie en expressie verwacht. Wel een eeuw later ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s