Quota

Begijnen in Hoogstraten
Begijnen in Hoogstraten eertijds

“Te weinig vrouwen in het professorencorps van de universiteiten,” hoor ik over de radio. Vermoedelijk zijn er ook te weinig vrouwelijke huisvuilophalers en beenhouwers, maar daar hoor je zelden over spreken.

En is de sfeer aan onze universiteiten wel aanlokkelijk voor lieden met een wetenschappelijk temperament? “Voortdurende evaluatie” lijkt me bij uitstek een instrument om mensen ongelukkig te maken en slaapverwekkende middelmaat te scheppen.

Anderzijds, wat te denken van sommige administratieve diensten waar vrouwen almaar andere vrouwen aanwerven voor combineerbare deeltijdse jobs en mannen slechts mogen opdraven als computerherstellers?

(Foto via Beeldbank Hoogstraten)

14 gedachtes over “Quota

  1. “Voortdurende evaluatie” lijkt me bij uitstek een instrument om mensen ongelukkig te maken…

    Met Rik zal dat veranderen.
    More brains, less papers … (eigen citaat)
    De verbeelding aan de macht.

    Onlangs zag ik op DWDD een ‘aanklacht’ van dames: te weinig vrouwen werden uitgenodigd in het programma. Bleek nu toch wel dat:
    – dit al wel gebeurd was, maar de dame weigerde want had het ‘correcte kleedje’ niet bij
    – keek nooit naar DWDD want er waren ‘geen interessante programma’s’ op TV …
    – etcetera … tja,

  2. En nog dit, als ik mag.
    De foto doet mij denken aan Connie Palmen die als meisje ‘roeping’ had.
    Want de nonnekes waren in haar dorp de enige ‘intellectuele’ vrouwen en niet veroordeeld tot het moederschap en de afwas…

    En blijkbaar (cfr.foto) voldoende geestelijk en lichamelijk voedsel kregen.

    1. Ik vond deze begijnen ook erg charmant, vooral degene die lacht.
      Mja, die roepingen van vroeger kan ik vaak ook wel begrijpen. De levenskeuzes waren duidelijk, dat biedt ook voordelen. Zo vermoeiend, de gedachte dat je alles moet hebben en alles moet waarmaken.

  3. Kende een zeer oud begijntje in Roeselare. Ze had een wrat op haar kromme neus en had een bochel, toe ze me een appel aanbood, herleefde ze. Ik was in een sprookje van Grimm binnengestapt.

  4. Mag ik toch nog even?

    ‘Begijnen’ staat op het etiket.
    Hoe kan ik nu als ‘kijker’ weten (vaststellen) dat dit geen nonnetjes zijn?

    Gezien mijn jaren ben ik opgegroeid met soutanes en kappen …

    PS.
    Tondure. Ik vind dit woord niet meer.
    Was toch die geschoren hostie op het hoofd van een priester niet?

    1. Was dat niet de tonsuur?
      Deze begijnen lijken inderdaad op nonnen, op de bloemenkransen na misschien, maar het raam is een echt begijnhofraam. Hoogstraten, befaamd om zijn begijnhof… Als ik de locatie niet kende, zou ik me wellicht ook hebben vergist.
      Cities of Ladies – een uniek concept eigenlijk, zo’n begijnhof.

  5. (Ik zit namelijk meestal iets te vlug op mijn paard als het over dit onderwerp gaat – iets wat niet te danken is aan mijn karakter, maar wel aan de bedwelmend-eenzijdige wijze waarop het feministische debat in Duitsland en Oostenrijk, net iets vuriger dan in Vlaanderen, wordt gevoerd.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s