De landing in Normandië leek me toch vooral een schietkraam. Ik vind het niet vanzelfsprekend om te lezen: Zij gaven hun leven voor onze vrijheid. Want ze hadden hun levens voor zich, en ze werden simpelweg afgeknald. Het is verwarrend en pijnlijk om over na te denken.
Op het kerkhof vind je een eerbetoon aan de Poolse pantserdivisie die het dorp hielp bevrijden, en het graf van piloot John Thould die op 13 oktober 1944 hier sneuvelde. Per ardua ad astra, Door de moeilijkheden naar de sterren. Voorts heerst er serene rust. Iemand staat met gebogen hoofd bij een recent graf. Elders poetst een man met tedere zorg een grijze grafsteen.
Leen Huet 
Ik las vandaag een gedicht dat goed bij je bedenking past :
Gezegd dat hij een man was
Hem een geweer gegeven
Hem een oorlog ingestuurd
Hem in stukken teruggekregen
Hem begraven
Hem betreurd
Hem een bevrijding onthouden
Hem danspasjes en dronkenschap onthouden
een loopbaan, pensioen, een hartaanval
Hem niet langer onthouden
Hem vergeten
Neeltje Maria Min
‘Een oorlog ingestuurd’, ja – ik denk wel dat heel wat soldaten op zich bereid waren om tegen de nazi’s te strijden. Maar waar ze op die stranden mee geconfronteerd werden… En we hebben zoveel aan hen te danken!
Mooi Leen.
Groeten
Rita
Dank je wel, Rita!