Ik bewonder dichters die zich aan klassieke tijdcycli wagen. Ze helpen ons om oude kalenderminiaturen te begrijpen en misschien laten ze ons ook nog eens de nachtelijke hemel afspeuren, min of meer willekeurige verbindingslijnen trekkend langs ver licht.

Vissen

Ziedend slingert de purperen

god van de zee zijn drietand

naar de aarde die splijt.

De wereld wordt water;

dolfijnen zwemmen in de bomen,

najaden mennen paarden.

Waneer de Triton op

zijn holle zeehoorn blaast

vliegen twee vissen in

mijn sterrenbeeld.

(G. Lesaffer, Anna Perenna, Leuven, 2002)