Ik heb altijd sympathie gehad voor Albert, Rubens’ oudste zoon. De opvolger zijn van zo’n beroemde vader, dat is zwaar. Zeker als je wat verlegen bent. Albert erfde niet zijn vaders talent, maar wel zijn verstand. Op zijn dertiende publiceerde hij al een mooi Latijns gedicht in een wetenschappelijk boek over munten. Paul Claes vertaalde het voor het eerst in het Nederlands, in onze biografie van Nicolaas Rockox. Albert werd een nauwgezette ambtenaar aan het hof in Brussel en een goede historicus, met slechts een paar kleine publicaties op zijn naam. Zoals zijn vader en andere mannen van zijn rang en stand zocht hij een leven lang extra houvast en troost in het stoïcisme van de antieke filosoof Seneca. Maar op 31 december 1656 schreef hij aan zijn vriend Nicolaas Heinsius: “Mijn enige zoon, een kind dat de beste hoop gaf, werd op het einde van juli laatstleden lichtelijk gebeten door een hond en vijftig dagen later werd hij door waterzucht aangetast, waarop hondsdolheid volgde en in weinig uren werd hij mij ontroofd. Door deze slag ben ik zodanig verpletterd dat ik nauwelijks tot bezinning komen kan. Ik smeek je, lach niet om deze zwakheid van mijn geest; ik meende dat ik tegen alle slagen bestand was door de lectuur van Seneca’s boeken… ” Een jaar later stierf hij van verdriet. Nee, Seneca maakt niet immuun, dat ondervond zijn vader ook al.

Een gelijkaardig portret van vader en zoon bevindt zich in het Rubenshuis.

Er zijn plaatsen die je kent, maar niet meteen verwacht te betreden. Rubens’ buitenverblijf in Elewijt is er een van. Wat een heerlijk kasteel kocht die man! En hij schilderde er mooie landschappen – le plat pays, jawel, maar badend in Italiaans licht.

Rubens werd eigenaar van het domein in 1635. In  september 1636 schreef hij aan zijn vriend Peiresc: “Maar om de waarheid te zeggen leef ik al enkele maanden teruggetrokken, buiten Antwerpen, op mijn landgoed ver van de hoofdwegen …Ik mag niet verzwijgen dat men hier veel antieke penningen vindt, meestal Antonijnse van brons en zilver.” De grond verborg dus ook nog eens archeologische schatten!

Geen beter oord om op een zachte lentedag de publicatie te vieren van vijf nieuwe boeken over Rubens’ kunst en die van zijn collega’s in de zeventiende eeuw. Een bijzondere studie van Corina Kleinert over Rubens als landschapschilder. Een nieuw deel van het Corpus Rubenianum, de catalogus van Rubens’ Verzameld Werk. Een biografie van Ludwig Burchard, de grondlegger van het Rubenianum in Antwerpen. Een studie over de landschapschilder Denijs Van Alsloot. En de bundel Facts & Feelings. Retracing Emotions of Artists 1600-1800, waaraan ik een bijdrage leverde over Rubens’ brieven.

Citaat uit: P.P. Rubens, Brieven, Bezorgd door L. Huet, Antwerpen, 2014, p. 349-350. De nieuwe boeken zijn te koop bij Brepols en/of het Rubenianum in Antwerpen. Het kasteel staat eveneens te koop.
Foto via Inventaris Onroerend Erfgoed

Omdat er nog maar drie dagen voor mecenaat overblijven, vestig ik graag nog eens uw aandacht op de nakende tentoonstelling in Rome: I Belgi. Barbari e Poeti.

(Aanvulling op 11 maart, 19.15 u: de catalogus is gefinancierd, prachtig nieuws. Dank!)

In mei opent een belangrijke tentoonstelling van Belgische kunst in Rome. Ik had de eer mee te werken aan de catalogus, met bedenkingen over Bosch, Bruegel, Lombard en Rubens, en deel dus graag deze oproep tot crowdfunding van de drukkosten: http://www.kisskissbankbank.com/catalogue-d-exposition-i-belgi-barbari-e-poeti?ref=started.

Dank voor uw aandacht!

Had Mr. Spock eigenlijk een voornaam?

“Given the choice, if I had to be someone else, I would be Spock.” Aldus Leonard Nimoy over zijn personage.

Het carnaval in Venetië is bezig, en de stad zinkt weg, en ik stuit op een brief van een beroemde inwoner uit 1552: “Voor die mooie en heerlijke kalkoen die je me uit Padua stuurde in de vriendelijke welwillendheid van je koninklijke gulheid, stuur ik je evenveel dankbetuigingen als de vogel veren had in zijn staart en vleugels. Ja, ik dank je zelfs nog meer, nu hij bereid is in een heerlijk gerecht, dat ik opdiende bij een diner voor de mooiste, de liefste en de beminnelijkste dame in heel het hof van Cupido.
Angela della Spadara diende de vogel op, die als hij niet de pauw overtrof er toch zo weinig bij achterbleef dat hij als zijn gelijke mag worden beschouwd.
De ambassadeur van Mantua, Monsignor Torquato Bembo, Sansovino en Titiaan vermaakten de goddelijke jongedame en zij genoten van het gevogelte, gevuld met drie soorten gehakt, en met elke hap die zij namen, zegenden zij de schenker van dit witte en delicate vlees. Ja, als er in deze wereld een patrijs, een fazant, een duif, een kwartel of een rietzanger bestond met evenveel verstand als smaak, dan zou die verteerd zijn geweest door afgunst. Iedere aanwezige wenste dat jij bij ons was, want als slechts jij, een edel voorbeeld van wat een hoofse mens moet zijn, aan ons aangename gezelschap was toegevoegd, dan had de tafel geen mooier sieraad kunnen wensen. Ik zal je zeker uitnodigen voor mijn volgende feestmaal, en met deze belofte groet ik je van harte.” (Pietro Aretino, brief aan Gianiacopo da Roma, maart 1552. De schrijver woonde aan de Riva del Carbon).

Graag citeer ik uit een liefdesbrief van mijn overgrootvader Léopold Huet aan zijn verloofde, van 11 februari 1866: “Nous sommes ici en plein Carnaval. Toi qui as vu la folie des Gilles à cette époque, tu sais ce que c’est de ces jours de joie. Ici, nous n’avons qu’un bal masqué, sans fête de jour. C’est dommage que tu ne sois plus à Binche cette année, je serais venu chez toi, masqué, te faire quelque intrigue.”
En te bedenken dat ik de magnifieke Gilles van Binche nog nooit in actie heb gezien.
Al las ik er ook met genoegen over in de roman van Koen Peeters, De Bloemen.