De villanelle. Ontdekt op de blog van Rosalind Jana, uitgeplozen met behulp van Drs P. Vijf terzinen, een kwatrijn, strikt rijmschema. Ik zette me aan de arbeid. Vanavond omstreeks zevenen te beluisteren op het podium van Woeker, De Nieuwe Vrede in Berchem.
Auteur: Leen Huet
2330
Blij om te zien dat mijn snapshot van het Rode Kruisbord bij het geboortehuis van Martial Van Schelle vandaag is opgenomen op de fotoblog van Merksplas: 2330.
Natuurlijke grens
Ik zag een open poortje, ik liep erdoor en ik kwam op een weide zo mooi dat ik er een verhaal over wilde schrijven. Zo gedacht zo gedaan. Sindsdien ontdekten we ter plaatse almaar nieuwe schoonheden. Het Merkske, “achter het tweede ven als je voorbij nonkel Gerard rijdt”, vormt een natuurlijke grens tussen België en Nederland.
Medici
Mijn ouderwetse agenda leert me dat vandaag de feestdag is van de heiligen Cosmas en Damianus: een feestdag die me in gedachten naar Firenze voert. Misschien zijn daar nog wel een paar mensen aan het vieren. De overlevering wilde immers dat beide martelaren Arabische dokters waren die geneeskunde voor het volk beoefenden. Medici, dus, en daarom als beschermheiligen uitgekozen door de machtige Florentijnse familie de’ Medici, met name door stamvader Cosimo. Fra Angelico toonde de heiligen postuum aan het werk: volgens de Legenda Aurea zouden zij op een nacht de koster van hun Romeinse kerk verlost hebben van gangreen, door zijn aangetaste lidmaat te amputeren en het te vervangen door het been van een pas overleden Ethiopiër. Toen de koster wakker werd, had hij geen pijn meer, en een wit en een zwart been, allebei in perfecte staat. We zien hier dus een zeer vroeg voorbeeld van een geslaagde transplantatie.
Apathie
Een apathische ochtend leidt in elk geval nog tot de ontdekking van de heerlijke Catherine Bennett, paleontologe en zangeres van toepasselijke liedjes (een creatie van comédienne Bryony Kimmings).
Ze herinnert me bovendien aan oude peptalk die wel eens placht te werken: op moeizame dagen is er nog altijd lippenstift.
Woeker
Donkere wolken pakken zich samen: ik lees vaak in de krant hoe politici en architecten verklaren dat wonen op het platteland binnenkort maar afgeschaft moet worden, omdat het te luxueus is. Egoïstisch haast: al die ruimte voor een onnozele eenzame wandelaar of tuinier. Maar wat als die eenzame wandelaar of tuinier gewoon op het platteland geboren is en de financiële lasten van zijn locatie sinds jaren zonder morren draagt? Ik ken zelfs tuiniers die geheel uit eigen beurs een historisch waardevol gebouw van de sloop hebben gered en gerestaureerd. Zelf woon ik in een stadje, waar ik steeds heviger naar mijn platteland verlang. Daarom spreekt het thema van de nieuwe happening van dichterscollectief Woordwasdraad me aan. Aanstaande zaterdag en zondag in De Nieuwe Vrede in Berchem: poëzie, muziek, harten verscheurd tussen stad en land. Woeker.
Van Schelle en het Rode Kruis
De opruiming in de garage bracht deze mooie plaquette aan het licht. We bevestigden haar meteen aan de muur van het terras. Hier werd sportheld en verzetsman Martial Van Schelle (1899-1943) geboren; zowel zijn vader, Albert, als zijn moeder, Annie Fowler, werkten voor het Rode Kruis.
Eertijds goede raad
Volksverheffing, teruggevonden bij het opruimen van de garage.
Pennezak
De garage wordt opgeruimd; vele vergeten schatten komen opnieuw aan het licht. Ontroerd herinnerde ik me hoe ik samen met mijn moeder deze favoriete pennezak in de krantenwinkel/drukkerij van het dorp kocht. “Bij Peeraer.” En het springtouw werkt nog, hoewel het nu iets te kort is.
Officina
Na een moeilijke dag is het fijn om een restaurant te betreden en daar geheel onverwacht een boek van jezelf op de boekenplank aan te treffen. Ik ken mijn vermoeidheid die altijd somberheid met zich meebrengt, soms heeft de innerlijke mens allereerst restauratie nodig. Linzensoep en ravioli met boter en salie; en De Kunstkamer, tussen kranten, Tolkien, Aspe, Brown en Palmen. En iemand die zich de eerste zin van een verhaal herinnert, hoeveel dankbaarheid wekt dat op?
Leen Huet 