Zo ziet het bureau eruit van iemand die dagelijks schrijft, schrijft, schrijft aan een boek over Bruegel, die familie en vrienden verwaarloost en niet ten overvloede haar naasten bedankt voor hun geduld.

Ook de etalage van de kleermaker werd passend versierd, met revers en een katje, beschut achter de bovenste knop. En zo val ik dankzij The Big Draw van de ene verbazing in de andere.

Dit jaar vind ik het heerlijk om door de stad te wandelen en overal op etalages tekeningen te zien, of zelfs de tekenaars, op krukjes of ladders, te zien werken. Leo Fabri tekende voor het uitstalraam van stripwinkel Het Besloten land een aantal vertrouwde figuren, allemaal gewapend met sleutels om dat geheimzinnige besloten land te openen. En de apotheek in de Tiensestraat bij het stadspark heeft nu voor elke kwaal wat in huis. 

Ik kreeg twee fraaie oude fotoalbums ten geschenke. Een onbekende reiziger had er beelden van Europa in vastgelegd. Hij reisde in een Volkswagen, samen met zijn vrouw en moeder. Ze tuften via het meer van Annecy naar Venetië. De foto’s van de lagunestad zouden me kunnen doen huilen: er zijn amper toeristen op te zien.
Onderweg stopte ons gezelschap even aan de kade in Monaco. En daar, op 7 juli 1956, kregen ze de kans om glamour te vereeuwigen.

Weldra begint het tekenfestival The Big Draw in Leuven, maar een romantische ziel was iedereen voor. Ik passeer dit mooie bericht al een paar dagen op mijn ochtendwandeling naar de krantenwinkel.

Het hoeft niet altijd om Bruegel te gaan, daarom ter verfrissing van het oog deze foto van de Amerikaanse schilder Fairfield Porter.

(Een kleine ontdekking via de blog Miss Moss)

Staat er nu echt een woord dat ik koos op een Italiaanse muur? Misschien wandel ik er nog tijdig voorbij.
https://vimeo.com/133289504

De Franse archeoloog Jean-Marie Blas de Roblès schreef een fantastische novelle over een archeoloog die binnendringt in de Toren Van Babel. Zijn leidraad is het schilderij van Pieter Bruegel in het Museum Boijmans van Beuningen. Aangekomen op de derde verdieping van het verbijsterende gebouw, noteert de ontdekkingsreiziger: “De enige constante sinds het begin van mijn verkenning is, nu alle volkeren en talen gemengd zijn, dat de mensen hun spraakvermogen verliezen wanneer men hun vragen stelt over iets anders dan de handeling die ze aan het verrichten zijn.”

Jean-Marie Blas de Roblès, Les greniers de Babel, (Collection Ekphrasis), 2012.

Schilder Anita Albus betovert me, met haar bespiegeling over het verschil tussen de pigmenten van de oude meesters en de industriële verftubes van nu.

“Alleen de ontdekking van de structurele taak die het oude loodwit vervult in Van Eycks gelaagde opbouw laat ons toe te peilen wat er verloren ging in een verf die eens het licht tot in de diepte lokte en het verleidde om zo lang mogelijk in het schilderij te verwijlen, door het te verspreiden.”

Anita Albus, The Art of Arts. Rediscovering Painting, uit het Duits vertaald door M. Robertson, New York, 2000, p. 98.