Ik oversliep me, de anderen waren al klaar met ontbijten.
“Is er al nieuws van Schotland?”
“Ja,” zei mijn vader. Hij pauzeerde. Ik voelde mijn spanning stijgen. “Vijfenvijftig percent tegen onafhankelijkheid, vijfenveertig percent voor.”
Het deed me ondanks alles goed. Hier hoeven niet om de haverklap nieuwe landen te ontstaan, we zijn toch geen continent van dictaturen? En een verstandshuwelijk dat al driehonderd jaar duurt, is, zo blijkt nu, moeilijk te ontwrichten. Misschien wel moeilijker dan een huwelijk.

Een boeiende tentoonstelling over maquettes in het voormalige Antwerpse Volkskundemuseum. Ontroerend om die ruimte weer eens te betreden, voor het eerst sinds 2007, en prettig om al die miniatuur-ruimtes daar te bestuderen. Boerentoren, Blauwe Toren… Misschien vond ik de maquette die Matthieu Van Bree in 1822 maakte wel het charmantste, omdat ze me herinnerde aan speelgoed dat ik vroeger voor mezelf in elkaar knutselde.

De onvolprezen Pom over zijn loopbaan als striptekenaar:
“Vroeger had ik wat meer energie dan nu. En ik heb ’t volgehouden! Daarom ben ik nu mislukt!”
Daar kun je als kunstenaar in een klein land eens rustig over nadenken.
De geduldige interviewer vervolgt: “Pom lijkt mij nogal vrijheidslievend te zijn.” En Pom antwoordt: “O ja! Zeker! Nondedjol! Luister. Ik heb al de nadelen van een zelfstandige, alle miserie. Maar ik wil er ook een beetje het enige voordeel van hebben. En dat is dat ik aan iedereen mijn voeten kan vegen.”
Heerlijk. Maar het beste moet nog komen.
Interviewer Jan Smet: “Welk publiek wilt gij bereiken?”
Pom: “Onnozelaars die ’t kopen.”
Een boek dat je zo hartelijk doet lachen, mag blijven.

“De Italiëreis is de best gedocumenteerde tijd uit Pieter Bruegels leven,” leest men vaak.

Rondrijdend in Noord-Brabant kom je hem dan tegen, de bronzen Bruegel.
Met spinnenwebben en een verdord blaadje aan zijn baret. De doordringende blik in de verte denk ik er bij.
Indien u de rest van uw dagen zou willen doorbrengen met uitzicht op de meester, het huis op de achtergrond is te koop.