Willem Ceuleers, die twee jaar geleden Jeanne componeerde, werkt aan een cyclus Passies. Vorig jaar de Johannespassie, dit jaar Mattheus, en binnen twee jaar, zo hoop ik al, Lucas.
Première van de concertante uitvoering. Toegang gratis of met vrije bijdrage.
In het Masereelcentrum opende zaterdag een boeiende tentoonstelling over de prenten die AMVK maakte tijdens haar residentie ter plaatse. Ze toonde er de reeks Verborgen Lagen, waarin ze experimenteert met kleuren en dragers; er is ook drukwerk te zien uit de jaren 1970-1980. Samen biedt dat een verrassend overzicht van haar grafische activiteit – of, om woorden te gebruiken die ik las op een vroeg werk van haar, “nieuwe vormen van onkomfortabel plezier”.
“Hai dato il mio nome a un albero? Non è poco;
pure non mi rassegno a restar ombra, o tronco,
di un abbandono nel suburbio.”
(E. Montale, La Bufera)
Er even tussenuit. Om de schoonheid van een oud dashboard te bestuderen. Mist niemand dat, die elegante koppeling aan het stuur?
Mijn vader vond dat ik “er eens tussenuit moest” en dus stonden we een kwartier later te kijken naar de Scheldeprijs. Op de Bolksendijk. En wat een licht in de lucht!
Terwijl mijn boemeltreintje stopt in het station van Lier, lees ik in mijn Amerikaanse Vogue: “Nestled in the storybook city of Lier, Dries Van Noten’s enchanting Belgian home and sprawling poetic gardens cast their spell on Hamish Bowles…” Dat treft. Ik stuit de laatste tijd voortdurend op landgenoten in het Amerikaanse magazine, onlangs nog mocht ik AMVK op deze bladzijden tegenkomen.
U.S. Vogue, March 2014. Meer over het Ringenhof in een mooi boek van het Liers genootschap voor geschiedenis.
Vandaag stapte ik voor het eerst binnen in het gerenoveerde station van Leuven. Ongebreidelde negentiende-eeuwse pracht, reliëfs aan de wanden, rood marmer van Rance op de vloer. Heerlijk. Alleen het oude buffet, waar je altijd een knapperige pistolet met kaas kon eten, mis ik.
Zon, regen, hagel, zon, de bomen ruisend als storm op zee, zon. Nooit eerder zag ik meiklokjes bloeien op 8 april.
Mooi, de compositie van Grand Central Belge, met enkele goed gekozen, weerbarstig authentieke elementen: een visser aan de waterkant, een dove trambestuurder. De ouders van de verongelukte Maxime griften de treinramp van Pécrot in mijn geheugen, en de woorden van zijn moeder laten me niet los: “Je savais déjà, mais j’ espérais encore.”
Heruitzending deze middag op Canvas om 14.05 u.
Lokale heiligen vind ik intussen charmantere vertegenwoordigers van de Europese gedachte dan menig Europees politicus. En natuurlijk hoorde ik Sint-Bavo en zijn feestdag Bamis al menigmaal vermelden, maar wat voor iemand hij mocht geweest zijn, geen idee. Het internet leerde me dat hij er als edelman in de zevende eeuw wild op los leefde, zelfs dienaren verkocht als slaven; vervolgens kreeg hij berouw en werd kluizenaar in een holle boom. Leven in een holle boom, dat klinkt goed. In de Sint-Bavokerk in Boechout viel de valk me op, op zijn roekeloos blote hand. Het beeld is moeilijk geplaatst, laat zich slecht fotograferen; de kunstgeschiedenis kent mooiere exemplaren van de patroon der valkeniers.
Leen Huet 