“Doch waar is het, dat Rob Delsing den Don Juan van Dordrecht was. Er woonden nog slechts weinig meisjes in deze stad, die niet een portret van hem in een la hadden liggen en die niet openlijk verkondigden, dat Rob Delsing een onuitstaanbare jongen was, hetgeen door alle tijden een zeker teken van liefde geweest is.

Want wonderbaarlijk is de vrouw en men kan dit grootste geheim, dat God geschapen heeft, niet beter doorgronden dan door al hare uitingen in tegenovergestelden zin uit te leggen.

Een tweede manier om erachter te komen was, Rob Delsing te raadplegen. Hij stond bekend als een gevestigd vrouwenkenner (wat geen wonder mag heten) en een jongen, die de eerste schreden op het glibberige pad der liefde zette, kon geen veiliger hand grijpen dan die van Delsing.

Hij stond er echter op, dat men hem zijn hart volledig uitstortte en placht dan aandachtig te luisteren, de handen in zijn Zwitserse broekzakken, het hoofd peinzend gebogen en met zijn voet figuren makend in het zand.

‘Goed,’ sprak hij dan ten slotte, ‘is dat alles?’

‘Jawel, Rob.’

Dan bleef hij wat fluiten tussen zijn tanden en stelde nog enkele vragen, aldus:

‘Wanneer zag je haar voor het eerst?’

‘Eergisteren, Rob, om kwart over acht.’

‘Was ze alleen?

‘Neen, ze was met een vriendin.’

‘Zo. En toen je den hoed afnam, wat deed ze toen?’

‘Ze lachte.’

‘Zo. Een kort lachje, wed ik, wat spottend?’

‘Ja, precies.’

‘Het is een brunette?’

‘Nee, Rob, ze is blond en haar ogen zijn blauw, grote blauwe ogen.’

‘Wat zeg je? Blond? En je weet toch zeker van dat lachje?’

‘Ja, heel zeker.’

‘Kijk. Gecompliceerd type. Je hebt natuurlijk gekeken in welke deur ze verdween?’

‘Ja. Van Wiegen stond er op.’

‘Ach! Annetje Van Wiegen! Zo. Ach, kijk Annetje, ja. Ja. Die kleine heks. Hm. Dat is niet zo makkelijk; scherp snaveltje. Ik zou zeggen: geen verdere avances. Breekbaar.’

‘Dus wat moet ik nu doen, Rob?'”

Sinds mijn kinderjaren bewonder ik Rob Delsing, hetgeen door alle tijden een zeker teken van affectie is geweest. Wanneer vrienden verdwaald zijn in het duistere woud, zou ik willen dat ik even doeltreffend advies klaar kon hebben als Rob Delsing. Helaas, het zit er niet in.

Godfried Bomans, Pieter Bas, tweeëntwintigste druk (Prisma-Boeken, 39), 1971, p. 90-91.

Als liefhebber van affiches (benevens medewerker aan dit project) ben ik hier erg blij mee. Ze droeg overigens niet altijd een harnas – uit de procesverslagen blijkt dat ze ook wel eens gezien is in een rode jurk.

Il / elle?

“Ik bedoel dat, hoewel ik bij het converseren en disputeren nimmer zo onbeschaafd, onopgevoed en onbeleefd ben geweest als u, ik echter wel ooit zo onwetend was. Dus als ik consideratie heb met uw huidige staat, die overeenkomt met mijn vroegere, en u met miijn vroegere staat die overeenkomt met uw huidige, zal ik u liefhebben en zult u mij niet haten.”
Na ontelbare jaren, en de kennismaking met Anne-Mie Van Kerckhovens betoverende reeks tekeningen I’ll Rob You, haal ik mijn boeken van Giordano Bruno nog eens uit de kast. Op zoek naar het ene fragment dat op mij een onuitwisbare indruk heeft gemaakt, word ik opnieuw getroffen door de enorme energie en verbluffende stijl van Il Nolano, de man uit Nola. En ik denk terug aan mijn jongere zelf, blokkend voor een examen over Bruno in mijn kamer aan de Via dei della Robbia, in de zinderende zomerhitte.

G. Bruno, Italiaanse dialogen, vertaald door Y. Boeke en P. Krone, toegelicht door F. van Lamoen, Amsterdam, 2000, p. 66.