Ik schreef een kortverhaal over Rubens’ moeder. In het boekje zijn ook twee authentieke brieven van haar hand opgenomen. Want ik houd ervan dat mijn lezers met de eigen woorden van het personage zelf kunnen kennismaken. Mijn woord, haar wederwoord. Vormgeving door Kris Van Elshocht.  Uitgeverij Amerika. Vanaf 30 augustus in de boekhandel.

Muntte Michaelina Wautier uit in het portretteren van mannen, ook haar blik op vrouwen en kinderen was markant. Vele zaken troffen mij in dit mooie zelfportret, waaronder de lichte toets in de weergave van de parels om hals en pols, het accessoire bij uitstek van de waardige westerse vrouw. Zo licht en haast doorschijnend zijn die parels weergegeven, dat ze beginnen te lijken op de symbolische zeepbellen in haar jongensportretten. Homo bulla, de mens is een zeepbel, dat wist men maar al te goed in de zeventiende eeuw. De man een zeepbel, de vrouw een parel, het komt allemaal op hetzelfde neer, lijkt ze te zeggen. Ik werd weer eens verliefd op een portret.

Ik stond haast aan de grond genageld, op de tentoonstelling met werk van Michaelina Wautier in het MAS. Wie zou vermoed hebben dat een zeventiende-eeuwse ongetrouwde vrouw in Brussel zo goed was in het scherp, aards, sprankelend portretteren van mannen?

Maandag 11 juni herdenken we schrijver Kamiel Vanhole in Leuven.

Onder de titel Rollend Kruid, Tumbleweed. Kamiel was een reiziger, een flâneur, een dichterlijke, filosofische voetganger. Hij volgde Van Gogh in de Borinage, Baudelaire in Brussel, een legendarische oom als goudzoeker in Amerika.

Ik lig op mijn chaise longue en herlees en hoor bijna zijn stem.

1977, het grote Rubensjaar. Als negenjarige zag ik voor het eerst schilderijen van Rubens. Diana beweent Aktaeon of Venus beweent Adonis, ik kon de compositie niet vergeten en tekende thuis Rubens na met bic.

En ik las de Raap van Rubens.

Mooi, die foto van de kunstenaar als kind, geplaatst op het bureautje waar ze als kind aan werkte.

Nog tot zondag te ervaren op de gulle tentoonstelling AMVK in het Museum voor Hedendaagse Kunst van Antwerpen.

Op de campus van de Goethe-Universität in Frankfurt staat het bureau van Theodor Adorno onder een stolp. Een filosoof die me niet aanspreekt, maar enig respect voor denkers is altijd meegenomen.

Donderdag en vrijdag mag ik even de woordvoerder van Bruegel en Rubens zijn in Frankfurt. Ik verheug me ook al op deze prachtige expo in het Städel Museum: Rubens –  The Power of Transformation.

Blij toe met deze nieuwe uitgaven van Standaard (& Matsuoka) Uitgeverij, twee Franse prachtstrips nu in Nederlandse vertaling beschikbaar.

“De menschen denken mij ’n bleek, triestig meisje, dat heur genoegen schept in ’t ontvangen van ellenlange Jeremiaden van brieven en heel den dag ligt te kniezen en te weenen.”

Ik lees ze met plezier, de brieven van Alice Nahon die Manu Van der Aa in eigen beheer (!) aan ons heeft bezorgd. Wat kon díe vrouw flemen, denk ik dikwijls, met stomheid geslagen. Maar wat kon ze ook schrijven. “Mijn ziel ligt overhoop zoals de koffer met niet beantwoorde brieven,” daar valt niets aan te verbeteren. “Ik voel mij hier alleen gelijk een luis op een kletskop”, daarvan kreeg ik dan weer de slappe lach.