Peperkoeken Huizeke

peperkoek1

Al dertig jaar ken ik het Peperkoeken Huizeke, een betoverend snoepwinkeltje in de Tiensestraat. Nu verandert er iets aan het huurcontract en de uitbater van de winkel stopt er node mee. Ik zie elke dag hoe de winkel leger wordt en lees het bericht aan het venster.

peperkoek2

Het ontroert me, dat de weduwnaar samen met zijn echtgenote ondertekent.

Coxcie

Michiel Coxcie, De heilige maagschap, Stift Kremsmünster
Michiel Coxcie, De heilige maagschap, Stift Kremsmünster

Gisteren bezocht ik de verrassende tentoonstelling Michiel Coxcie in het Museum M. Een verzameling topstukken die men lang niet meer samen zal zien. Coxcie had de gewoonte om portretten te verwerken in zijn religieuze schilderijen. Zijn schitterende Sint-Johannes de Evangelist leek een man die zo in de Antwerpen van de straat was geplukt. En op dit schilderij vol Italiaanse motieven en heerlijke kinderen ziet u onderaan rechts tussen de twee zittende vrouwen een kleutertje in de schaduw, dat u rechtstreeks aankijkt. Met die ontroerende blik in gedachten wandelde ik huiswaarts.

Procopius

Procopius, Leuven (foto Bananiel)
Procopius, Leuven (foto Bananiel)

In Leuven sluiten handelszaken aan een griezelig tempo, en nu houdt ook de mooie boekhandel Procopius ermee op. Tot eind november kunt u er nog terecht voor het aantrekkelijke interieur, mooie kunstboeken, bijzondere antiquarische vondsten, veel Dante en mogelijk een incunabel of twee. Haast u!

Officina

Officina clandestina, Leuven
Officina clandestina, Leuven

Na een moeilijke dag is het fijn om een restaurant te betreden en daar geheel onverwacht een boek van jezelf op de boekenplank aan te treffen. Ik ken mijn vermoeidheid die altijd somberheid met zich meebrengt, soms heeft de innerlijke mens allereerst restauratie nodig. Linzensoep en ravioli met boter en salie; en De Kunstkamer, tussen kranten, Tolkien, Aspe, Brown en Palmen. En iemand die zich de eerste zin van een verhaal herinnert, hoeveel dankbaarheid wekt dat op?

Reuzin

Fiere Margriet
Fiere Margriet

Slenterend over de jaarmarkt werd ik gecharmeerd door een beroemde stadsgenote: Fiere Margriet heeft een lief gezicht en een mooie rode rok, en ze stond daar zo aardig, bij het museum. Bovendien, een meisje dat al eeuwen bekend is om haar verzet tegen verkrachting durf ik gerust een feministe te noemen.

Gedenkplaat

Foto's van Jan Locus in KADOC
Foto’s van Jan Locus in KADOC

Een i-phone snapshot van de tentoonstelling Devoted in de kapel van het KADOC te Leuven. Leuvenaars, zo lees ik op de website van het Kadoc, zochten in 1914 troost in de kapel en brachten na de wereldoorlog uit dankbaarheid een gedenkplaat aan. Eronder plaatste fotograaf Jan Locus zijn foto’s van Koptische christenen in een Mariaal bedevaartsoord vlak bij Cairo (de jonge pelgrims krijgen een tatoeage als bewijs van hun inspanning).

http://www.janlocus.com/

Toegewijd

JanLocus, Tuin van de Franciscan Friars of the Renewal, New York.
Jan Locus, Tuin van de Franciscan Friars of the Renewal, New York.

Een van mijn favoriete foto’s uit de reeks Devoted van Jan Locus. Een aftandse wagen in de tuin van de broeders capucijnen (Franciscan Friars of the Renewal) in New York. Jan Locus fotografeerde jarenlang christelijke geloofsuitingen in alle werelddelen. Het leverde verrassende beelden op. De meeste foto’s tonen gelovigen terwijl ze geloven, in kerken, bij processies en pelgrimstochten. Dit stille, terloopse tafereel sprak me op een andere manier aan.

“In Europa heeft het geloof de musea gevuld; de beelden uit Afrika geven soms een indruk van hoe de eerste christenen er uitzagen. Maar de New Yorkse broeders lijken nadrukkelijk klaar voor de toekomst – een zeldzame gewaarwording.” (LH, Toegewijd, in J. Locus, Devoted, Lannoo, 2012)

Nu te bezichtigen in de fraaie barokke kapel van het Kadoc in Leuven, tot 28 september. Toegang gratis.

Meester Lens

Willy Lens, 20 juni 1929-27 mei 2013 (foto Bart Grietens)
Willy Lens, 20 juni 1929-27 mei 2013 (foto Bart Grietens)

Maandag hoorde ik dat meester Lens onverwachts overleden was. Leuven verliest met hem een bijzondere figuur. Zoals vele mensen leerde ik hem kennen in Café Gambrinus, waar hij dagelijks zijn vrienden ontmoette. Hij was een erudiete boekenliefhebber, een geestige en boeiende verteller, een hartelijke man. Enkele weken geleden nog genoot ik van zijn verhaal over de Leuvense uitgever Uytspruyts van de Muntstraat, de eerste scout van Leuven en mogelijk een vriend van Baden Powell. Hij vertelde over een reiziger in dure stoffen die naar Gambrinus kwam om zijn collectie te tonen aan heren die een nieuw kostuum wilden bestellen en over de buurman uit zijn kinderjaren, een kannunik-hoogleraar, die om de rozen in zijn tuin te snoeien een lange witte schort aantrok over zijn zwarte toga. Hij herinnerde me eraan dat Selah Sue in werkelijkheid Sanne Putseys heet; er was ook een anekdote over een burgemeester van Leuven die aan het einde van de achttiende eeuw revolutionair in Frankrijk werd, waarvan ik me nu de details tracht te herinneren. De verhalen van meester Lens brachten Leuven voor mij tot leven. En Café Gambrinus zal anders zijn zonder hem.

Ik vond deze mooie portretfoto, gemaakt door Bart Grietens, op de website drieduizend.