“Ik bedoel dat, hoewel ik bij het converseren en disputeren nimmer zo onbeschaafd, onopgevoed en onbeleefd ben geweest als u, ik echter wel ooit zo onwetend was. Dus als ik consideratie heb met uw huidige staat, die overeenkomt met mijn vroegere, en u met miijn vroegere staat die overeenkomt met uw huidige, zal ik u liefhebben en zult u mij niet haten.”
Na ontelbare jaren, en de kennismaking met Anne-Mie Van Kerckhovens betoverende reeks tekeningen I’ll Rob You, haal ik mijn boeken van Giordano Bruno nog eens uit de kast. Op zoek naar het ene fragment dat op mij een onuitwisbare indruk heeft gemaakt, word ik opnieuw getroffen door de enorme energie en verbluffende stijl van Il Nolano, de man uit Nola. En ik denk terug aan mijn jongere zelf, blokkend voor een examen over Bruno in mijn kamer aan de Via dei della Robbia, in de zinderende zomerhitte.

G. Bruno, Italiaanse dialogen, vertaald door Y. Boeke en P. Krone, toegelicht door F. van Lamoen, Amsterdam, 2000, p. 66.

Grote goden, dit is het Jean-Jacques Rousseaujaar, lees ik op de Pléiade-website: Né en 1712 à Genève,  l’auteur du Contrat social et des Confessions aurait eu 300 ans le 28 juin. Ik schreef als studente filosofie een eindverhandeling over het Discours sur l’origine et les fondements de l’inégalité parmi les hommes, las en passant alle werken van de horlogemakerszoon en kreeg een onuitroeibare hekel aan de man. Als ik een ding onthouden heb, dan dit: wie de nobele wilde wil hebben, mag hem houden.
Hoe anders moet het geweest zijn voor filosofe Ann Meskens, die Montaigne als onderwerp koos en, naar eigen zeggen, al lezend en schrijvend steeds blijer werd.

Laat ik me dit jaar maar concentreren op iemand die honderdvijftig jaar geleden geboren werd in de Sint-Paulusstraat in Antwerpen: un matin de Mai, à la marée haute – de onvolprezen dichter Max Elskamp.

“Remedie tegen de dorst? Het tegenovergestelde van die tegen hondenbeten; loop achter de hond, hij zal u nooit bijten, drink altijd voor de dorst, hij zal u nooit overkomen.”

Van onze brassende en slempende Keltische voorvaderen naar François Rabelais is het maar een kleine stap, merk ik nu. Toch wel plezierig, een boek dat zonder verdere omhaal begint met zattemanspraat. “De goden schiepen de planeten en wij gaan volgens plan eten.” Type d’équivoque affectionné de l’auteur, meldt een deftige voetnoot op kostbaar papier. En we zijn vertrokken, met deze zestiende-eeuwse James Joyce.

La vie treshonorable du grand Gargantua, pere de Pantagruel, iadis composee par M. Alcofribas abstracteur de quinte essence, in F. Rabelais, Oeuvres complètes, (Bibliothèque de La Pléiade, 15), 2009, p.17-20.