Voor OKV ging ik de Colibranttriptiek van Lier bewonderen.

“De Sint-Gummaruskerk in Lier staat de hele zomer open voor het publiek en dat is maar goed ook. De kerk is namelijk zo mooi van architectuur en zo rijk aan kunstschatten dat een enkel bezoek bijlange na niet volstaat om alles in je op te nemen. Benijdenswaardig zijn ze, de Lierenaars die tijdens het flaneren altijd even kunnen aanlopen, om bijvoorbeeld nog eens te kijken naar het schilderij met de gasthuiszusters als de wijze maagden uit de parabel. Zo gelukkig als die vrouwen eruitzien! Of naar het opmerkelijke glasraam van Michel Martens uit 1958 met de leesbare boektitel: De zeven manieren van minne. Ja natuurlijk, denk je dan, het boekje van Beatrijs van Nazareth, die woonde hier gewoon in de buurt, achthonderd jaar geleden. Beatrijs, de psychologe die de gelukkige mens treffend vergeleek met een huisvrouw “die haar huis goed heeft geleid, wijs bestuurd, mooi geregeld, met vooruitziend oog beschermd en verstandig behoed; en die met overleg werkt.”

Lees de rest van het avontuur in het septembernummer van Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen.

“Wellicht bent u actiever dan ooit, Klio, want er zijn meer historici aan het werk dan ooit tevoren. Al die activiteit vindt echter grotendeels plaats in stilte. Uw woorden zijn nu doordachte woorden op papier, die de lezers met aandacht overwegen, terwijl ze notities maken of af en toe met een potlood een uitroepteken plaatsen in de marge. Uw woorden staan in de boeken van Tacitus, van Saint-Simon, van Jacob Burckhardt, van Johan Huizinga, Henri Pirenne en Helene Nolthenius. Ik mis soms uw vanzelfsprekend zingen op elke dag van de week. Radiostemmen spreken me voortdurend toe, televisiestemmen, liedjeszangers, woordvoerders, opiniërende hoofdredacteurs en wie al niet. Allen dompelen ze me onder in een stroom van informatie. Maar nooit lijkt die alomtegenwoordige informatie de rol van de geschiedenis te verduidelijken.”

Ik word brutaler met de dag, nu richt ik me al rechtstreeks tot de Muze Klio.

Lees het hele epistel bij Rekto:verso.

Weldra verschijnt de Kempenatlas. Tijdens een kort uitstapje naar de Kempen beleefde ik gisteren alvast dit: we troffen een witte koe aan in de tuin en dreven haar voorzichtig terug naar de wei, een buizerd vloog boven de auto als een drone, mijn moeder vond een bewusteloze Vlaamse gaai en droeg hem in veiligheid, vleermuizen fladderden boven mijn avondwandeling en krekels zorgden voor muzikale omlijsting terwijl konijnen wegvluchtten voor mijn voetstappen. ’s Nachts droomde ik van een gedicht over Orion en Stella Maris. Ik wil er meer tijd doorbrengen.

Op de jaarmarkt van Leuven kreeg ik een kinderboek cadeau. ‘Romeo gaat op vakantie’.  Over een sympathieke maar onhandige hond. Met heerlijke illustraties van Alain Grée. Op bladzijde 6 moet Romeo een oplossing zoeken voor een praktisch probleem. “Waar moet hij zoeken? In de boeken, Romeo! In boeken kun je alles vinden, het antwoord op iedere vraag.” Ha, die onwrikbare onschuldige overtuiging uit 1967.

Ik pluk graag de vruchten van werk. En dus deed het me veel plezier om een eerste glimp op te vangen van de Kempenatlas, die op vrijdag 15 september aan het publiek wordt voorgesteld in CC De Warande, Turnhout, om 19.30 uur.

Het leek wel een filmset, deze aanblik in de Akademie van Wenen. Jonge vrouw schildert keizerin. Later at ik een risotto in Café Sperl en zag ik haar opnieuw voorbijkomen, ditmaal extra getooid met een leuk zomerhoedje.

Ik amuseerde me op de tentoonstelling van Fiona Banners werk in Museum De Pont in Tilburg. Een kunstenares die aan de slag gaat met Snoopy’s neus, lettertypes, ISBN-nummers, sexy neuzen van vliegtuigen en wieken van helicopters? Geestig. In een van de ruimtes trof ik deze afwijzingsbrief aan, bekend bij alle schrijvers en bij lezers van Snoopy.

In de Oxfamboekhandel lag een elegant boekje over 33 manieren om je sjaal te knopen. Mijn enthousiasme werd afgeremd door de aantekening op de eerste bladzijde: “Van J. Huwelijksaanzoekreis New York. mei 2016.” Is het huwelijk al ten einde dan, amper een jaar later? Of is er iemand eenzaam voor het altaar blijven staan? En zo wandelt een mens dubbend voort.

Voor Rekto:verso liet ik de hoofdzonde Nijd een brief schrijven aan haar aanhangers.

“Alle mensen zijn gelijk. Gelijk zijn alle mensen. Alles is gelijk. Gelijk is alles. Wie krijgt daar een speld tussen? Het is hét recept voor rechtvaardigheid en vrede, toch? O, ik amuseer me als nooit tevoren. Alle mensen zijn gelijk, maar hebben jullie al eens een werkloze verkozen tot volksvertegenwoordiger? Een dakloze tot president? Alle mensen zijn gelijk, en dankzij mij zijn er meer verklikkers actief dan ooit tevoren. Heb je dat onlangs ook in de krant gelezen, inwoner van België? Het is verdorie niet eens oorlog en toch geeft bijna iedereen zijn baas of buurman aan bij de bevoegde autoriteiten. Uit nijd: de nuttige eredienst van mijn bescheiden persoontje. Wie zijn buur of baas nog niet aangeeft, weigert gelijk te zijn en behoeft correctie. Het komt wel, die ideale toestand waarin iedere gelijke alle andere gelijken bespioneert en broederzusterlijk corrigeert. Dan pas zal onze maatschappij geheel spontaan naar behoren functioneren.”

Mer inzicht in het verschijnsel hier.