In mijn ontbijtkrant lees ik dat de in Woolwich vermoorde soldaat Drummer Lee Rigby heet. Hoewel ik gisteren het Engelse nieuws heb gevolgd, had ik zijn naam nog niet gehoord.
Nu ontdek ik dat de Belgische journalist te haastig is geweest. De naam van het slachtoffer is niet Drummer Lee Rigby, hij heette Lee Rigby en behoorde tot het Corps of Drums, was dus tamboer. Wie zo gruwelijk aan zijn einde moest komen, mag ten minste geëerd worden met een juiste weergave van zijn naam.
Auteur: Leen Huet
Wapperen
De vaantjes van de vaantjesboom/de zakdoeken van de zakdoekenboom wapperen in de fikse bries, bij het geboortehuis van Martial Van Schelle.
Kraampje
Rommelmarkten veranderen. Ging men er vroeger voornamelijk op zoek naar brocante, een Bochschaal, een geborduurde zakdoek, een oud stuk speelgoed, wat Booms glas, dan lijkt het nu meer te gaan om afgeleefde playmobilmannetjes, Barbies met vaal klittend haar en gebutste kookpotten. Bestelwagens met Russische nummerplaten, bestelwagens bestuurd door stralend glimlachende zwarte mannen en gezinsauto’s met een gesluierde vrouw op de passagierszetel reden allemaal Wortel-Kolonie in om de Pinkstermaandagse rommelmarkt te bezoeken. De gave des woords van Pinksteren zou de verkopers wellicht van pas komen. Het was overigens van 1918 geleden dat er nog Russen in Wortel-Kolonie toefden, en toen waren het krijgsgevangenen.
De meidoorn bloeide. Hier en daar viel er een leuke speelgoedauto van Tonka te rapen, of een koekblik met een portretje van de jonge Boudewijn, of een decoratief reclamebord van de Union Vinicole de la Marne- Epernay. Er waren zelfs interessante tweedehandsboeken. En een voorbijganger sprak me onverwachts aan om twee boeken van mijn hand te kopen, ‘gelijk welke’; waardoor ik op de rommelmarkt van Wortel-Kolonie meer plezier beleefde dan op de Boekenbeurs.
De witte vaan
Was ik een juwelier, dan liet ik me misschien wel inspireren door een vaantje van de vaantjesboom.
Wensenwei
Wie een pluizenbol in een keer kan leegblazen, mag een wens doen. Zo leerde ik als kind, en ik slaag er nog steeds niet in.
Chopine
In de zestiende eeuw waren plateauschoenen, chopines en zoccoli (‘sokkels’) leuker.
PT
Ik las de uitdrukking Prossie trotters op Bourbon & Pearls en vond het wel grappig klinken. Prossie trotters zijn schoenen voor straatmadelieven – de combinatie van plateauzolen en stilettohakken is een aanwijzing (maar niet per se de doorslaggevende). Gisteren zag ik voor het eerst onmiskenbare prossie trotters in het straatbeeld, op de Antwerpselaan in Brussel. Ambtenarenbuurt met bedwelmend lelijke hoogbouw. Mijn oog viel op een paar zwarte plastic plateauschoenen met stilettohakken, voorzien van een neonroze punt. Onder neonroze leggings. Het meisje stond stil op een kruispunt. Toen we anderhalf uur later terugkeerden van een keurig cultureel evenement, stond ze er nog. In die moordend oncomfortabele schoenen.
Boeketje
‘Wat is Vlaanderen voor jou?’, vroeg ik aan Astrid. Ze had twee vouwstoelen ontplooid en we zaten enigszins wankel voor de rode beuk, met uitzicht op bloeiende bosanemonen. Een specht boorde zich een weg in een schors, ergens in zuidoostelijke richting. Op mijn tocht naar de boomhut had ik lammeren in een wei gezien en een blauwe veer gevonden, van een gaai. Het jonge leven was nog maar amper uit het ei of het werd al bedreigd. Een citroenvlinder streek neer op een anemoon.
Het nieuwe nummer van het prachttijdschrift rekto:verso gaat over Vlaanderen. Het vervolg van mijn column kunt u hier lezen.
In datzelfde nummer vertellen bekende culturele Vlamingen over de kunstwerken of mores die Vlaanderen voor hen symboliseren.
Detail
Geslaagd
Leen Huet 