Dit jaar vind ik het heerlijk om door de stad te wandelen en overal op etalages tekeningen te zien, of zelfs de tekenaars, op krukjes of ladders, te zien werken. Leo Fabri tekende voor het uitstalraam van stripwinkel Het Besloten land een aantal vertrouwde figuren, allemaal gewapend met sleutels om dat geheimzinnige besloten land te openen. En de apotheek in de Tiensestraat bij het stadspark heeft nu voor elke kwaal wat in huis.
Ik kreeg twee fraaie oude fotoalbums ten geschenke. Een onbekende reiziger had er beelden van Europa in vastgelegd. Hij reisde in een Volkswagen, samen met zijn vrouw en moeder. Ze tuften via het meer van Annecy naar Venetië. De foto’s van de lagunestad zouden me kunnen doen huilen: er zijn amper toeristen op te zien.
Onderweg stopte ons gezelschap even aan de kade in Monaco. En daar, op 7 juli 1956, kregen ze de kans om glamour te vereeuwigen.
Weldra begint het tekenfestival The Big Draw in Leuven, maar een romantische ziel was iedereen voor. Ik passeer dit mooie bericht al een paar dagen op mijn ochtendwandeling naar de krantenwinkel.
Het hoeft niet altijd om Bruegel te gaan, daarom ter verfrissing van het oog deze foto van de Amerikaanse schilder Fairfield Porter.
(Een kleine ontdekking via de blog Miss Moss)
Staat er nu echt een woord dat ik koos op een Italiaanse muur? Misschien wandel ik er nog tijdig voorbij.
https://vimeo.com/133289504
De Franse archeoloog Jean-Marie Blas de Roblès schreef een fantastische novelle over een archeoloog die binnendringt in de Toren Van Babel. Zijn leidraad is het schilderij van Pieter Bruegel in het Museum Boijmans van Beuningen. Aangekomen op de derde verdieping van het verbijsterende gebouw, noteert de ontdekkingsreiziger: “De enige constante sinds het begin van mijn verkenning is, nu alle volkeren en talen gemengd zijn, dat de mensen hun spraakvermogen verliezen wanneer men hun vragen stelt over iets anders dan de handeling die ze aan het verrichten zijn.”
Jean-Marie Blas de Roblès, Les greniers de Babel, (Collection Ekphrasis), 2012.
Schilder Anita Albus betovert me, met haar bespiegeling over het verschil tussen de pigmenten van de oude meesters en de industriële verftubes van nu.
“Alleen de ontdekking van de structurele taak die het oude loodwit vervult in Van Eycks gelaagde opbouw laat ons toe te peilen wat er verloren ging in een verf die eens het licht tot in de diepte lokte en het verleidde om zo lang mogelijk in het schilderij te verwijlen, door het te verspreiden.”
Anita Albus, The Art of Arts. Rediscovering Painting, uit het Duits vertaald door M. Robertson, New York, 2000, p. 98.
Gisteren kwam ik, geheel onverwacht, m’n overgrootvader tegen in het Stadsarchief van Mechelen. Ik raadpleegde de nalatenschap van genealoog Octave Le Maire – een Kolenwoud aan stambomen – en stuitte op een tiental brieven die mijn overgrootvader hem schreef in 1924 en 1925. Wonderlijk. Le Maire ploos werkelijk alles uit over families die aan de zijne verwant waren, en zo kwam ik te weten dat ik tot Tak E van de familie Huet behoor. In het dichte struikgewas van verdere verwantschappen dook volgens Le Maire mogelijk nog een dertiende-eeuwse heilige op, een theorietje zo bizar dat ik er al twee dagen om grijns en glimlach. De sarcofaag van de heilige is in 1964 teruggevonden als drinkbak voor koeien.
De nieuwsbrief van het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte meldt me dat prof. Wim de Pater is overleden. De geestigste man van wie ik ooit les heb gekregen. Aan zijn cursus Taalfilosofie bewaar ik de beste herinneringen van mijn tijd aan de KULeuven. Omdat hij pater De Pater was, noemde hij zichzelf de Pater in het kwadraat, terwijl collega’s hem naar eigen zeggen wel eens begroetten met “Hi, homoniem.” En plotseling denk ik ook weer aan de autokleur en het woord chinchillagrijs, een van de talrijke sprankelende voorbeelden uit zijn lessen taalfilosofie. Neem ik hiermee afscheid? Dan is dit performatief taalgebruik. Maar vooral toch dankbaarheid.
‘Na je dood blijf je niet alleen achter in de herinneringen van je dierbaren, maar ook in de textuur en het DNA van kunstwerken die je dierbaar waren.’
Schrijft Joost Zwagerman in zijn nieuwste boek, De stilte van het licht. En die zin treft me.
Leen Huet 