In de lezenswaardige memoires van Jeanneke, of mevrouw, Boon, stuit ik op dit oorlogstafereel. L. P. Boon heeft net een literaire prijs gewonnen. “Toen De voorstad groeit in druk verschenen was en wij onze exemplaren hadden, ging Louis direct met een exemplaar naar Clement [zijn schoonbroer, met wie hij samen krijgsgevangene was geweest]. Maar Clement weigerde het en zei: ‘Na dat gedoe hier met je vrouw moet ik het niet hebben.’ Louis is daar geweldig van geschrokken, en toen hij daarna een exemplaar aan zijn moeder gaf, die er erg blij mee was, vertelde hij haar over Clements reactie. ‘s Namiddags is moeder Stella naar Clement gegaan om van haar tetter te maken. ”t Is een echte schande,’ beet ze hem toe. ‘Het is alsof je een kind krijgt en niemand er naar wil komen kijken.'”

Ik heb altijd gehoord dat Louis Paul Boon een moeilijke moeder had, maar hieruit blijkt dat ze literair inlevingsvermogen bezat.

Jeanneke Boon, Memoires, Antwerpen-Baarn, 1990, p. 58.

Goed, er kwam dus een zwerfkat aangelopen. Mager jong beestje. We gaven het wat te eten. We gaven het allengs driemaal daags te eten. Nu, enkele weken later, maakten we ons zorgen omdat het schepsel niet dikker werd. Parasieten?
Gisteren ontdekten we de ware reden onder de buxus. Eerst het staartje van de eerste kitten, daarna een pootje van de tweede. Blijkbaar hebben we met de katse tegenhanger van een tienermoeder te maken.

Lhasa, 1846. De twee Franse missionarissen Evariste Huc en Jean Gabet moeten op bevel van de Chinese ambassadeur in Tibet hun koffers laten doorzoeken. Die bevatten boeken, liturgisch gerei en linnen, en prenten.
“De aanblik van onze mooie gekleurde prenten bracht hen buiten zichzelf. De Regent hield zijn handen gevouwen en bekeek ze aandachtig en met halfgeopende mond, terwijl Ki-Chan peroreerde, de geleerde uithing en de toeschouwers uitlegde dat de Fransen de beste kunstenaars ter wereld waren. Vroeger, zei hij, had hij in Peking een Franse missionaris gekend die portretten maakte: ze waren zo gelijkend dat het angstaanjagend was. Hij hield zijn papier verborgen in de mouw van zijn gewaad, legde de gelaatstrekken bijna heimelijk vast, en het portret was klaar in de tijd die er nodig is om een pijp tabak te roken.”

Ja, men kan het zich goed indenken, dat een snel gemaakt en gelijkend portret een magisch voorwerp moet zijn geweest, voor mensen die niet dag in dag uit aan beeldmateriaal waren blootgesteld.

E. Huc, Souvenirs d’un voyage dans la Tartarie, le Thibet et la Chine pendant les années 1844, 1845 et 1846, Doornik, 1850, p. 328.